Η καταγωγή του μπουζουκιού σαν μουσικό όργανο είναι ελληνική, ενώ θεωρείται σαν ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Η Πανδούρα προέρχεται από την Ανατολή και είναι ένα όργανο με ηχείο αχλαδόσχημο, μανίκι διπλάσιου μήκους και τρεις διπλές χορδές. Η χρήση του ήταν πάνω κάτω η ίδια με αυτή στο εξάχορδο μπουζούκι. Η μεγάλη επιτυχία της πανδούρας οφείλεται στο ότι μπορούσε να παράξει μεγάλη ποικιλία ήχων με μικρό αριθμό χορδών.

1512762_314379138724850_8323333300201425164_n

Το μπουζούκι ανήκει στην οικογένεια των οργάνων με μακρύ λαιμό, όπως το Σάζι, ο Ταμπουράς κ.α.. Το όνομα του πιστεύετε πως προέρχεται από την λέξη Μποζούκ που σημαίνει σπασμένος αναφερόμενο προφανώς στην αλλαγή που υπέστη το όργανο από την Ανατολική και Κεντρική Ασία. Κατά την διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας (1919-1922), το μπουζούκι κάνει την εμφάνισή του στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους τα Σμυρνεϊκα τραγούδια, στα οποία έπαιζαν το Αλ Ούντ ή το Ούτι όπως οι ίδιοι το έλεγαν. Πολύ σύντομα το ούτι αντικαταστάθηκε από το μπουζούκι και τα Σμυρνεϊκα επηρέασαν το ρεμπέτικο.

Στη Κεντρική Μικρασία λένε ότι βρίσκεται η πρώτη του εμφάνιση ως μουσικό όργανο, και μάλιστα υποστηρίζουν ότι από εκεί εξαπλώθηκε σ’ όλη τη Μεσόγειο. Το μπουζούκι προσέφερε μεγάλα οφέλη στο παγκόσμιο πλούτο και πολιτισμό καθώς επίσης έχει καταφέρει να γίνει το κυρίαρχο όργανο των μοναχικών τραγουδοποιών

Στα τέλη του 1920 εμφανίζονται δειλά δειλά οι ορχήστρες μπουζουκιών και με πρώτη τη Τετράς τη ξακουστή του Πειραιώς, που την ίδρυσε ο μεγάλος ο Μ. Βαμβακάρης με σύνολο τρία μπουζούκια και έναν μπαγλαμά. Αυτό γίνεται αιτία να ασχοληθεί με το μπουζούκι μια ολόκληρη γενιά και να καθιερωθεί ως πρωτότυπο εθνικό όργανο του ελληνισμού τον 20 αιώνα. Μια ιστορία λέει ότι ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ήταν ένα μεσημέρι στη ταβέρνα του Γκινόπουλου στις Τζιτζιφιές και άκουσε ένα δίσκο με ένα σόλο που είχε βγάλει τότε στην Αμερική ο Χαλκιάς. Αυτό το άκουσμα τον έκανε να παρατήσει την κιθάρα και να ξεκινήσει να παίζει το μπουζούκι όπου τον έκανε στη συνέχεια πολύ δημοφιλή. Παρόμοια ιστορία και αυτή του μεγαλύτερου δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, του Χιώτη, ο οποίος και έφερε την επανάσταση του μπουζουκιού προσθέτωντας το τέτερτο ζεύγος χορδών. Ήταν μια αλλαγή σε μια πολύ κρίσιμη καμπή της πορείας του αλλά τελικά του προσέφερε νέες, τεράστιες, εκφραστικές δυνατότητες και τον κατέστησε τον απόλυτο κυρίαρχο της ελληνικής μουσικής.

5-2--4-thumb-large

Manolis_Xiotis

Η προσθήκη λοιπόν ενός ακόμα ζεύγους χορδών, και η αλλαγή του κουρδίσματος του σε ένα τόνο χαμηλότερο της κιθάρας φέρει και αλλαγές που αφορούν την κατασκευή του. Δημιουργούνται αυτοσχέδιοι μαγνήτες, οι οποίοι «ενισχύουν» τον ήχο του. Επιπλέον το καπάκι τους διακοσμείται με τσολιαδάκια, παρθενώνες και κήπους από συνθετική πέρλα. Ακόμη, ενδιαφέρουσα πληροφορία αποτελεί το γεγονός του ότι παιζόταν με πένα που αρχικά ήταν ξύλινη (από κερασιά) ή από καύκαλο χελώνας αλλά πλέον είναι συνθετική. Ξακουστός κατασκευαστής ήταν ο περιβόητος Ζοζέφ που έφτιαξε μπουζούκια για τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες. Τελικά παρόλο της σκληρής κρτικής που ηπήρξε από διάφορους μουσικούς και κριτικούς, η συνεισφορά του στην νεοελληνική μουσική είναι μεγάλης σημασίας και αναγνωρίσιμη από παντού.

Share